Tussen mooie woorden en harde realiteit voor onze zelfstandigen

Beste vrienden,

Deze week besprak ik in het parlement de plannen van de regering voor onze kleine zelfstandigen en kmo’s.

Laat me beginnen met dat eerlijk te erkennen: het KMO-plan bevat goede intenties. Eindelijk wordt openlijk erkend dat administratieve rompslomp één van de grootste pesterijen is voor zelfstandigen. Dat men daar iets aan wil doen, is niet alleen nodig, het is dringend. De minister van Middenstand, mevrouw Simonet, heeft die ambitie en heeft aangekondigd met concrete maatregelen naar het parlement te komen. Daar kijk ik oprecht naar uit.

Maar tegelijk kan ik niet anders dan een diepe frustratie voelen. Want terwijl er op papier gesproken wordt over het stimuleren van ondernemerschap, gebeurt in de praktijk door andere collega’s in de regering vaak net het tegenovergestelde.

Het beleid van minister Frank Vandenbroucke – of beter gezegd: de 𝗺𝗶𝗻𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿 𝗮𝗻𝘁𝗶-𝗽𝗹𝗲𝘇𝗶𝗲𝗿 – raakt onze ondernemers recht in het hart van hun zaak.

Denk aan:

• Het rookverbod op terrassen, dat cafés en restaurants rechtstreeks treft in hun dagelijkse werking
• Een beleid waarbij elke vorm van alcoholgebruik steeds verder wordt weggezet als verdacht of problematisch, ongeacht context. In een bourgondisch land als het onze wordt gewoon graag een pint drinken of een glas wijn delen steeds moeilijker
• De pure btw-chaos:
  • Waarbij een avondje opera – strak in het pak, tussen het chique volk – netjes op 6% btw blijft, terwijl een student die met zijn studentenjob een festivalticket probeert te betalen, een btw-verdubbeling door de strot krijgt geramd
  • Waarbij een verse pizza van de lokale pizzeria (12%) duurder wordt dan een diepvriespizza van de supermarkt (6%)
  • Waarbij een pistolet van de bakker na de middag duurder wordt dan voor de middag.

Pure kafka

Voor wie elke dag onderneemt en met hard werk iets probeert op te bouwen, voelt dit niet als bescherming van de gezondheid. Het voelt als wantrouwen. Als bemoeizucht. Als een opeenstapeling van regels die plezier, beleving en zelfs het samenkomen van mensen verdacht maakt.

Ondernemerschap draait niet alleen om cijfers of winstbejag.

Het draait om cafés waar mensen elkaar ontmoeten.

Om winkels waar leven in zit.

Om plezier, verbondenheid en vrijheid.

Je kan niet met de ene hand zeggen dat je kmo’s en zelfstandigen wil steunen, en met de andere hand alles wat ondernemen menselijk en aangenaam maakt dichttimmeren met regels, controles en verboden.

Onze zelfstandigen vragen geen cadeaus. Ze vragen geen gratis beleid. Ze vragen rust en duidelijkheid.

Een overheid die vertrouwt in plaats van wantrouwt.

Een overheid die hen helpt in plaats van tegenwerkt.

Een overheid die faciliteert in plaats van voortdurend controleert & reguleert.

Misschien wordt het tijd dat beleid opnieuw vertrekt van de mensen op het terrein. Van gezond verstand.

En van het besef dat een land zonder ondernemers ook een land zonder leven wordt.