Waarom ik het ontslag vraag van de federale ombudsman van de luchthaven van Zaventem
De voorbije dagen krijg ik veel vragen over mijn standpunt over de federale ombudsman van Brussels Airport. “Kjell, waarom ga je hier zo hard tegenin?” Dat is een terechte vraag. Niemand vraagt lichtzinnig het ontslag van een ombudsman. Maar voor mij gaat dit niet over een persoonlijke discussie of politieke polemiek. Het gaat over iets fundamenteler: vertrouwen in onze overheid en in de neutraliteit van wie moet bemiddelen.
De federale ombudsman van de luchthaven heeft een belangrijke rol. Hij moet de brug zijn tussen omwonenden, de luchthaven en de overheid. In een dossier dat al jaren gevoelig ligt, is die functie cruciaal. Duizenden mensen wonen in de buurt van de luchthaven en ervaren vlieglawaai, terwijl de luchthaven tegelijk een belangrijke economische motor is voor ons land en werk biedt aan tienduizenden mensen. Net daarom moet een ombudsman boven de partijen staan en klachten objectief en neutraal behandelen.
Daarom bestaan er ook duidelijke regels. Volgens de wet mag de ombudsman geen enkele band hebben met bewonersverenigingen of actiegroepen. De reden is eenvoudig: een scheidsrechter van een voetbalwedstrijd kan niet tegelijk lid zijn van een supportersclub van één van de twee spelende teams.
Uit onderzoek van de krant ‘Le Vif’ blijkt echter dat de huidige ombudsman jarenlang officieel vermeld stond als bestuurder van een actiegroep die zich actief verzet tegen geluidshinder van de luchthaven. Dat is een duidelijke belangenvermenging en volgens de regels simpelweg verboden. Wanneer iemand met zo’n achtergrond de rol van neutrale bemiddelaar moet opnemen, ontstaat er onvermijdelijk twijfel over zijn onafhankelijkheid.
Daarbovenop komt dat de ombudsman in juni 2024 door de correctionele rechtbank werd veroordeeld voor laster en belaging tegenover leden van de directie van Brussels Airport. Volgens het vonnis ging het om honderden berichten en e-mails die de rust van de betrokkenen ernstig hebben verstoord. Dat gedrag staat haaks op de rol van iemand die net conflicten moet helpen ontmijnen.
Dit raakt iedereen die betrokken is bij het dossier. Omwonenden hebben recht op een eerlijke behandeling van hun klachten. Werknemers en bedrijven op de luchthaven hebben recht op een neutrale gesprekspartner. En de overheid heeft nood aan een bemiddelaar die het vertrouwen van alle partijen kan dragen. In een gevoelig dossier voor onze regio hebben we nood aan een brandweerman/vrouw, geen pyromaan. Iemand die de brand wil doen blussen, niet iemand die olie op het vuur gooit.
Wanneer een ombudsman niet langer als neutraal wordt gezien, werkt het systeem niet meer. Het vertrouwen verdwijnt en de bemiddelingsrol wordt onhoudbaar. Daarom heb ik de minister van Mobiliteit opgeroepen om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Als een objectieve werking onmogelijk is geworden, blijft er volgens mij nog maar één optie over: ontslag en een nieuwe start.
Omwonenden verdienen correcte informatie.
De luchthaven verdient een neutrale gesprekspartner.
En onze overheid moet kunnen rekenen op een ombudsdienst die objectief en neutraal werkt.